Galeria

   Braun ponownie napełnił kieliszek, uniósł go i ruszył w stronę wejścia na balkon. Otworzył przeszklone drzwi, zatoczył się niebezpiecznie i zatrzymał na barierce. Na nocnym niebie lśniło tysiące gwiazd. Wciągnął chłodne powietrze w płuca, chwycił się poręczy, a potem wypił martini i upuścił kieliszek, który po sekundzie rozbił się z brzękiem o granitowy bruk Gauβstraβe. Profesor wychylił się, przez moment oglądał swe dzieło, a później cofnął i zadzierając głowę, wskazał rękami na siebie.
   – Dwa pytanka mam do ciebie, Boże, na dziś – krzyknął. – Pierwsze: kto mnie zapakował w ten burdel? W życie, znaczy. Kto mnie w to władował? Kto? Powiedz, bo na pewno nie ja sam. Ty? Dlaczego? Zrobiłem ci coś?
   Nikt mu nie odpowiedział, więc tupnął nogą, zatoczył się i pogroził niebiosom.
   – Hm, milczysz, tchórzu. Więc może powiesz mi chociaż, o co w tym burdelu chodzi? Znaczy, jak żyć? Jeśli jesteś, to odpowiadaj natychmiast. Słyszysz! Daj jakiś znak. Niech się dowiem, że to Lichtenberg ma rację. Powiedz, że warto żyć. Powiedz!

Z rozdziału XX "Głodne pytanie"

[ na górę ] [ powrót na stronę główną]